‘Zullen we morgen anders naar Utrecht gaan?’ vraagt mijn moeder. We zitten in de auto van Amsterdam weer terug naar Amersfoort. Ik slaap nu al zo’n drie dagen bij mijn ouders thuis. Het is meivakantie, dus geen school of iets anders dat mij kan afleiden. Vandaag stond op de planning: grote schoonmaak bij mijn broer. Ik, mijn broer en mijn zus wonen in Amsterdam. Mijn broer bij de Albert Cuyp en ik en mijn zus in het gezellige Amsterdam Noord. Mijn bedoeling was om maar één nachtje te blijven. Maar mijn moeder heeft de hele week al vol staan met al het leuks dat ze kan doen met haar jongste dochter. Morgen wordt het shoppen in Utrecht dus.
Zodra ik thuis ben is het toch wel heerlijk dat het eten om stipt 18:00 op tafel staat. En het is ook grappig om de verhalen van mijn vader aan te horen. Zo stuurde hij me gister een smsje; ‘Ik vergat net tegen mamsie te zeggen dat ik denk een teek in mijn been te hebben! Beetje genant om dat zo in de trein uit te spreken…’ Eenmaal thuis laat mijn vader meteen z’n broek zakken en draait z’n billen naar ons toe. Ik deins achteruit; ‘Je zei dat ie in je been zat!’ Vlak onder z’n onderbroek zit een dikke rode bult. Mijn moeder heeft iets met voelen. Ze moet altijd alles voelen. Ook dit obstakel moest zij even aanraken. ‘Nou, dat is geen teek, hoor’, zegt ze. Ik ga ook wat dichterbij staan. ‘Uhm, nee pap, volgens mij heb je daar een steenpuist…’
Ik heb zelfs de Videoland op de Leusderweg gemist. Ik kwam binnen en ik stond van verbazing stil. Volgens mij hebben ze de hele boel omgegooid. De man achter de toonbank keek mij raar aan. ‘Hebben jullie het veranderd?’ vroeg ik. Volgens die man was ik er al een tijdje niet geweest. Toen ik mijn dvd’tjes aan hem gaf, ging hij het even voor mij nakijken. ‘Het is vier maanden geleden dat je hier voor het laatst bent geweest.’
Morgenavond is het weer tijd om naar huis te gaan. Ik zal toch echt weer zelf moeten gaan koken en mijn eigen was doen. En dit weekend moet er weer gewerkt worden. Uiteraard worden er ook Italianen gespot. Giro d’Italia zal niet door mijn straat fietsen, maar wel in het centrum van Amsterdam. En als echte Amsterdamse kan ik dat niet missen!
Lees ook:
Op kamers (Lotte Kemper)
Amersfoort deurbeleid (Dana)
Zodra ik thuis ben is het toch wel heerlijk dat het eten om stipt 18:00 op tafel staat. En het is ook grappig om de verhalen van mijn vader aan te horen. Zo stuurde hij me gister een smsje; ‘Ik vergat net tegen mamsie te zeggen dat ik denk een teek in mijn been te hebben! Beetje genant om dat zo in de trein uit te spreken…’ Eenmaal thuis laat mijn vader meteen z’n broek zakken en draait z’n billen naar ons toe. Ik deins achteruit; ‘Je zei dat ie in je been zat!’ Vlak onder z’n onderbroek zit een dikke rode bult. Mijn moeder heeft iets met voelen. Ze moet altijd alles voelen. Ook dit obstakel moest zij even aanraken. ‘Nou, dat is geen teek, hoor’, zegt ze. Ik ga ook wat dichterbij staan. ‘Uhm, nee pap, volgens mij heb je daar een steenpuist…’
Ik heb zelfs de Videoland op de Leusderweg gemist. Ik kwam binnen en ik stond van verbazing stil. Volgens mij hebben ze de hele boel omgegooid. De man achter de toonbank keek mij raar aan. ‘Hebben jullie het veranderd?’ vroeg ik. Volgens die man was ik er al een tijdje niet geweest. Toen ik mijn dvd’tjes aan hem gaf, ging hij het even voor mij nakijken. ‘Het is vier maanden geleden dat je hier voor het laatst bent geweest.’
Morgenavond is het weer tijd om naar huis te gaan. Ik zal toch echt weer zelf moeten gaan koken en mijn eigen was doen. En dit weekend moet er weer gewerkt worden. Uiteraard worden er ook Italianen gespot. Giro d’Italia zal niet door mijn straat fietsen, maar wel in het centrum van Amsterdam. En als echte Amsterdamse kan ik dat niet missen!
Lees ook:
Op kamers (Lotte Kemper)
Amersfoort deurbeleid (Dana)
