Op kamers. Het klinkt makkelijker dan dat het is. Even een kamer scoren, verhuizen en feesten maar. Helaas is dit niet zo simpel als dat het klinkt. Een kamer vinden is lastig. En na de vele avondjes doorhalen kom je er toch snel achter dat er ook nog iets aan de studie gedaan moet worden, want de punten stromen niet vanzelf binnen.
Hier in Amersfoort is het lastig om een kamer te krijgen, ik heb er zelf ongeveer een halfjaar over gedaan om een normale, betaalbare kamer te vinden. Ik begon bij woonkompas, maar na snel even kijken kwam ik erachter dat ik niet in aanmerking kwam voor een studentenkamer. Ook al stond ik toen al ruim twee jaar ingeschreven. Dan maar particulier gaan zoeken. En dat is nog lastiger. Veel studenten beginnen bij kamernet, en ik deed dat ook. De prijzen reizen daar op tot wel 400,- voor 10 vierkante meter. Dan kan je net zo goed in de schuur bij je ouders gaan wonen, wat ik ook heb overwogen. Dan komt er ook nog eens bij dat je minimaal 9,95 moet betalen om te kunnen reageren op kamers. Dat deed ik toen maar, want tja, ik wilde toch echt het huis uit.
Na vele male te hebben gereageerd, mijn profiel te hebben veranderd, werd ik eindelijk uitgenodigd voor een hospiteeravond. In Zwolle. Daar studeer ik, en de kamerprijs is daar veel en veel lager dan in Amersfoort. Ik ben er heen geweest, en kreeg de kamer. Uiteindelijk heb ik de kamer toch afgewezen, want ik bleef liever in Amersfoort. Ook al liggen de prijzen hoger voor minder ruimte.
Ik reageerde op alle advertenties, en vroeg aan iedereen die al op kamers woonde mij op de hoogte te houden van vrije kamers. Finally kreeg ik dan een mailtje, waarin stond dat ik was uitgenodigd voor een hospiteeravond. Voor een leuke, betaalbare kamer met eigen balkon. Vol spanning ging ik er naar toe. Het was een leuk studentenhuis, en de meiden waar ook erg aardig. De kamer zag er goed uit, en de inbouwkast was zeker een pre! Er werd mij verteld dat ik die avond teruggebeld zou worden als ik het was. Ik ging er bijna van uit, alles liep lekker die avond. Maar helaas , een telefoontje bleef uit.
De volgende dag werd ik in één keer gebeld door een vreemd nummer, ik had de kamer! Na veel wikken en wegen hadden mijn nieuwe huisgenoten besloten dat de kamer van mij werd! Er brak een best wel hectische periode aan. Ik moest mijn adres wijzigen bij de gemeente, en sowieso overal mijn adreswijziging doorgeven. Een WA-verzekering afsluiten, waar ik niks van snapte. En natuurlijk, verhuizen! Het inpakken was het meeste werk, vergis je daar niet in. Op een vroege zondag vertrok ik met mijn ouders en een verhuiswagen naar mijn nieuw kamer. Toen alle dozen, kasten, tafels en het bed eindelijk op zijn plaats stonden begon een klus waar ik naar uit keek. Uitpakken! Alles een nieuw plekje geven en ervoor zorgen dat alles geordend was.
Nu woon ik al bijna vier maanden niet meer thuis, en het bevalt me uitstekend goed! Voor alle kamerzoekende heb ik één tip, geef niet op! Na alle afwijzingen en teleurstellingen vind je uiteindelijk wel je droomkamer. En dat is al het zoeken meer dan waard geweest, want op kamers wonen is heerlijk!
Lotte Kemper
Lees ook:
Heb jij je pyjamabroek nog aan? (Karlijn Stalenhoef)
Hotel mama en papa (Karlijn Stalenhoef)
Amersfoort Deurbeleid (Sharene Atlink)
Hier in Amersfoort is het lastig om een kamer te krijgen, ik heb er zelf ongeveer een halfjaar over gedaan om een normale, betaalbare kamer te vinden. Ik begon bij woonkompas, maar na snel even kijken kwam ik erachter dat ik niet in aanmerking kwam voor een studentenkamer. Ook al stond ik toen al ruim twee jaar ingeschreven. Dan maar particulier gaan zoeken. En dat is nog lastiger. Veel studenten beginnen bij kamernet, en ik deed dat ook. De prijzen reizen daar op tot wel 400,- voor 10 vierkante meter. Dan kan je net zo goed in de schuur bij je ouders gaan wonen, wat ik ook heb overwogen. Dan komt er ook nog eens bij dat je minimaal 9,95 moet betalen om te kunnen reageren op kamers. Dat deed ik toen maar, want tja, ik wilde toch echt het huis uit.
Na vele male te hebben gereageerd, mijn profiel te hebben veranderd, werd ik eindelijk uitgenodigd voor een hospiteeravond. In Zwolle. Daar studeer ik, en de kamerprijs is daar veel en veel lager dan in Amersfoort. Ik ben er heen geweest, en kreeg de kamer. Uiteindelijk heb ik de kamer toch afgewezen, want ik bleef liever in Amersfoort. Ook al liggen de prijzen hoger voor minder ruimte.
Ik reageerde op alle advertenties, en vroeg aan iedereen die al op kamers woonde mij op de hoogte te houden van vrije kamers. Finally kreeg ik dan een mailtje, waarin stond dat ik was uitgenodigd voor een hospiteeravond. Voor een leuke, betaalbare kamer met eigen balkon. Vol spanning ging ik er naar toe. Het was een leuk studentenhuis, en de meiden waar ook erg aardig. De kamer zag er goed uit, en de inbouwkast was zeker een pre! Er werd mij verteld dat ik die avond teruggebeld zou worden als ik het was. Ik ging er bijna van uit, alles liep lekker die avond. Maar helaas , een telefoontje bleef uit.
De volgende dag werd ik in één keer gebeld door een vreemd nummer, ik had de kamer! Na veel wikken en wegen hadden mijn nieuwe huisgenoten besloten dat de kamer van mij werd! Er brak een best wel hectische periode aan. Ik moest mijn adres wijzigen bij de gemeente, en sowieso overal mijn adreswijziging doorgeven. Een WA-verzekering afsluiten, waar ik niks van snapte. En natuurlijk, verhuizen! Het inpakken was het meeste werk, vergis je daar niet in. Op een vroege zondag vertrok ik met mijn ouders en een verhuiswagen naar mijn nieuw kamer. Toen alle dozen, kasten, tafels en het bed eindelijk op zijn plaats stonden begon een klus waar ik naar uit keek. Uitpakken! Alles een nieuw plekje geven en ervoor zorgen dat alles geordend was.
Nu woon ik al bijna vier maanden niet meer thuis, en het bevalt me uitstekend goed! Voor alle kamerzoekende heb ik één tip, geef niet op! Na alle afwijzingen en teleurstellingen vind je uiteindelijk wel je droomkamer. En dat is al het zoeken meer dan waard geweest, want op kamers wonen is heerlijk!
Lotte Kemper
Lees ook:
Heb jij je pyjamabroek nog aan? (Karlijn Stalenhoef)
Hotel mama en papa (Karlijn Stalenhoef)
Amersfoort Deurbeleid (Sharene Atlink)
